Implantaat als particulier verzekerde – en in termijnen betalen
Wat de Duitse particuliere verzekering vergoedt, waarom het behandel- en kostenplan vóór de behandeling hoort, hoe de tegemoetkoming en de aanvullende tandverzekering meespelen en welke twee wegen er zijn om in termijnen te betalen.
Implantaten staan in het pakket van de Duitse particuliere ziektekostenverzekering – diagnostiek, plaatsing en de voorziening zijn alle opgenomen in het tarievenbesluit voor tandartsen. Hoeveel daarvan werkelijk wordt vergoed, staat niet in de wet maar in de eigen polis: afhankelijk van het tarief lopen de percentages van de helft tot de volle vergoeding, in sommige gevallen met maxima in de eerste jaren. Eén stap is beslissend, kost niets en wordt vaak overgeslagen: het behandel- en kostenplan vóór het begin van de behandeling indienen.
Wat de particuliere verzekering vergoedt
Drie dingen bepalen het bedrag: het behandel- en kostenplan, het vergoedingsstelsel van de verzekeraar en de individuele polis. Ook een plan dat netjes volgens het tarievenbesluit is opgesteld, kan worden gekort – op vermenigvuldigingsfactoren, op laboratoriumkosten, of op verrichtingen die de verzekeraar niet medisch noodzakelijk vindt. Wie dat vooraf weet, kan erover praten voordat er wordt behandeld.
Het plan vooraf indienen – altijd
Het behandel- en kostenplan hoort vóór de eerste behandelstap bij de verzekeraar te liggen. Het bevat elke voorzienbare post: diagnostiek, een eventuele botopbouw, de implantaatonderdelen met fabrikant, het chirurgische werk, laboratoriumkosten en het plaatsen van de nieuwe tanden. Het schriftelijke antwoord daarop is waarop je je later kunt beroepen. Wie pas na de behandeling indient, onderhandelt over een rekening die al betaald moet worden.
Ambtenaren en de Duitse tegemoetkomingsregeling
Wie recht heeft op de tegemoetkoming heeft twee adressen: het bureau voor de tegemoetkoming en de particuliere verzekering voor het restant. Beide beoordelen afzonderlijk, en beide willen het plan vooraf zien. De regeling volgt eigen voorschriften, die afwijken van de tarieven van verzekeraars – het kan dus zijn dat de een betaalt en de ander kort. Ook hier: twee schriftelijke antwoorden opvragen voordat de eerste afspraak plaatsvindt.
Aanvullende tandverzekering: niet met terugwerkende kracht
Een aanvullende tandverzekering kan een groot deel van het eigen aandeel opvangen. Maar ze helpt alleen als ze er al was. Ontbrekende tanden en al aangeraden behandelingen zijn in de regel uitgesloten, en veel polissen kennen wachttijden en maxima in de eerste jaren. Wie een ruimte al kent, krijgt daarvoor geen vergoeding meer – voor toekomstige tanden kan afsluiten toch zinvol zijn.
Betalen in termijnen via de praktijk
Veel praktijken spreken betaling in delen af, vaak zonder rente. Dat is een afspraak tussen patiënt en praktijk en staat in geen wet; ernaar vragen is nodig, aangeboden wordt het niet altijd van zichzelf. Twee wegen zijn gebruikelijk: de rekening wordt per behandelfase gestuurd – chirurgie, dan prothetiek – of het totaal wordt over meerdere maandtermijnen verdeeld. In beide gevallen hoort het schriftelijk te worden vastgelegd.
Financiering via een dienstverlener
De tweede weg loopt via een facturatie- of financieringsmaatschappij waarmee de praktijk samenwerkt. De praktijk krijgt haar geld, de patiënt betaalt in termijnen aan het bedrijf. Dat werkt en is wijdverbreid – maar het is een kredietovereenkomst met alles wat daarbij hoort: een kredietcheck, een looptijd, een effectief jaarpercentage. Drie dingen horen daarom vóór de ondertekening.
- Wat is het totaalbedrag aan het eind, niet de maandtermijn?
- Welk effectief jaarpercentage staat in het contract?
- Wat gebeurt er als de behandeling langer duurt dan gepland?
De volgorde die geld scheelt
Aan het bedrag zelf valt weinig te veranderen, aan de volgorde veel. Wie het plan vooraf indient, kent zijn eigen aandeel voordat hij beslist. Wie het bonusboekje zonder gaten heeft bijgehouden, krijgt bij wettelijke verzekering een hogere vaste bijdrage – na vijf jaar twintig, na tien jaar dertig procent meer. En wie de behandeling over twee kalenderjaren legt, kan bij sommige aanvullende polissen twee jaarbudgetten gebruiken in plaats van één; of dat in de eigen polis zo is, staat daar en nergens anders.
Wat in het plan moet staan
Een plan dat een vergoeding moet dragen, moet navolgbaar zijn. Ontbreekt een post, dan wordt die later nagestuurd – en achteraf ingediende posten zijn het meest voorkomende geschilpunt.
- elke verrichting met haar tariefnummer en haar vermenigvuldigingsfactor
- diagnostiek en, indien gepland, de botopbouw als afzonderlijke posten
- het implantaatsysteem en de fabrikant met naam
- laboratoriumkosten afzonderlijk vermeld
- de prothetiek tot de afgewerkte kroon, niet alleen het chirurgische deel
Bij wettelijke verzekering: wat anders is
Voor wettelijk verzekerden is er geen vergoeding van het implantaat maar een aan de bevinding gekoppelde vaste bijdrage die zich richt op de standaardvoorziening. De rest is eigen aandeel – en juist dat aandeel is het bedrag waarover termijnbetaling of financiering de moeite van een gesprek waard is. In een paar nauwkeurig omschreven uitzonderingsgevallen vergoedt de verzekeraar meer.
Wie het plan opstelt
Een betrouwbaar behandel- en kostenplan volgt op de bevinding en de planning, niet op een telefoongesprek. In de gids van dit portaal staan praktijken met implantologie als aandachtsgebied – op plaats en kwalificatie, zonder rangorde en zonder beoordeling.
Kort beantwoord